เป็นธรรมดาที่เราต้องไหวหวั่นกับอะไรที่มันเปลี่ยนไป
ใช้ชีวิตในวันที่ไม่มีเธออีกแล้ว
ต้องอยู่ตัวคนเดียวให้ได้ บอกกับตัวเองเอาไว้
ฉัน ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร
ปลอบใจตัวเองอยู่เสมอ
อยู่คนเดียวแบบนี้ ก็ต้องเหงาเป็นธรรมดา ก็ต้องรับมันให้ได้
อยู่กับเพื่อนบ่อยๆ อยู่กับตัวเองคนเดียวทีไร จิตตกทุกที
ห้ามใจไม่ให้คิด มันกลับยิ่งคิด เหมือนยิ่งห้ามยิ่งยุ !!
เลยต้องปล่อยไปตามที่ใจต้องการ
.
.
.
.
.
นั่งลบรูปที่มีอยู่ในโทรศัพท์ .. ค่อยๆลบทีละภาพ
น้ำตาเริ่มไหลออกมาอย่างช้าๆ ไหลออกมา ...
ลบมันออกไปจากโทรศัพท์ได้ แต่ภาพเหล่านั้นมันก็ยังอยู่ในใจ
รูปเธอยังซ่อนอยู่ในกระเป๋าตังค์ เก็บไว้ติดตัวเสมอ
ในที่ที่มองไม่เห็น แต่รู้ว่าเธอยังอยู่ในนั้น ... ในใจ
poung....................
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น