เข้าใจเสมอ ว่าชีวิตและหัวใจเป็นของเรา เราเลือกเองได้ที่จะให้มันเป็นแบบไหน
ที่เป็นอยู่ตอนนี้ คือ เราไม่อยากลืม หรือไม่พยายามที่จะลืมกันแน่
หรือแท้จริงแล้วมันลืมไม่ได้ อย่างที่หลายๆคนบอก ฉันเชื่อว่ามันลืมไม่ได้หรอก
แค่ต้องเรียนรู้อยู่กับมันให้ได้
ฟังเพลงคลอๆไป น้ำตาจะไหล
ห้าม มันไว้เถอะ ไม่อยากให้มันไหลอีกต่อไปแล้ว
โดนสะกิดใจอีกแล้ววันนี้
เพื่อนทักว่าผอมลงป่าว ? [ฉันน้ำหนักลด] เพราะเบื่ออาหาร
แล้วยังถามอีกว่า ... เป็นไงบ้าง เอ่อออ .. #%$^%^#!!%!$
หน้าเสียเลย ไม่อยากตอบ แต่ก็ต้องตอบออกไป
เพราะไม่งั้น เพื่อนก็พูดไม่หยุด
เพราะสาเหตุที่เราไม่เหมือนเดิม ไม่มีใครรู้
นอกจากฉัน และเพื่อนสนิท
คู่เรา ดูเหมือนรักกันดีมากได้แต่พูด ปัดๆไป ว่า " ช่างมันเถอะ อย่าพูดถึงอีกเลย "
เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ในการเรียนรู้สิ่งต่างๆในชีวิตที่เปลี่ยนไป
หาวิธีทางที่จะลืม มันคงไม่มีหรอก นอกจากฉันจะความจำเสื่อม
ความทรงจำนอกจากมันจะช่วยบันทึกช่วงเวลาดีๆไว้
มันยังเป็นเครื่องมือที่ทำให้ฉันเจ็บปวดอยู่เสมอ เมื่อคิดถึงมัน
แต่ในทางกลับกัน มันก็เป็นเครื่องย้ำเตือนว่าเรายังมีช่วงเวลาๆดีๆต่อกัน รักกันมากแค่ไหน
คงต้องดูแลตัวเองให้มากๆ มากกว่าแต่ก่อน
ไม่ใช่เพียงร่างกายที่มีปัญหาอยู่ตอนนี้ ใจก็ยังไม่แข็งแรงพอ
ที่จะต่อสู้กับปัญหาที่เข้ามาในชีวิตอยู่เรื่อยๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น